Κανείς δεν αμφισβητεί τα προβλήματα της παιδείας,

ούτε υποτιμά τη σημασία τους. Μήπως, όμως, με

τέτοιες αψυχολόγητες και ανοργάνωτες, δήθεν

ακτιβιστικές, ενέργειες παρατείνουμε τις ασθένειες του

εκπαιδευτικού μας συστήματος; Αόριστα αιτήματα,

κανένας ουσιαστικός λόγος, ανύπαρκτοι αγωνιστές.

Κλειδαριά στην πόρτα και βουρ για καφέ ή για

multiplayer games.

Κάθομαι κι αγχώνομαι, δυο μέρες τώρα, να

προετοιμάσω το μάθημα της επόμενης ημέρας, να

γράψω τις σημειώσεις μου, μήπως και αύριο το

σχολείο είναι ανοιχτό και εκτεθώ απέναντι στους,

«διψασμένους» για γνώση, μαθητές μου. Κάποιοι

μάλιστα με χαρακτήρισαν και τυχερή, γιατί κάθομαι και

πληρώνομαι.

Πόσο ντρέπομαι γι’ αυτή την κατάντια…. νόμιζα πως

φέτος θα τη γλιτώσουμε, αλλά γελάστηκα…

Ας αναλύσουμε τώρα τα αιτήματα του λαϊκού αγώνα:

1. Οι μαθητές συμπαρίστανται στον αγώνα των καθηγητών
Μπράβο τους, στον αγώνα των γονιών τους θα συμπαρασταθούν ποτέ; Στον αγώνα των Ελλήνων φορολογουμένων;
2. και ταυτόχρονα προβάλλουν τα αιτήματα της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας
Και τι να πει κανείς γι αυτό το « δωρεάν»! Με τα πολυήμερα σχολεία-parking και μερικές άλλες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα συν την οικονομική στενότητα, τα ιδιωτικά σχολεία έβλεπαν τα 4 τελευταία χρόνια σταθερά των αριθμό των μαθητών τους να περιορίζεται. Με τις απεργίες και τις καταλήψεις, στα ιδιωτικά γίνεται το αδιαχώρητο στις εγγραφές, σε λίγο οι μαθητές θα στοιβάζονται στις τάξεις κρατούμενοι από τις χειρολαβές.
3. την αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ)
Μαζί σας 10000% κύριοι. Εδώ συμφωνούμε.
4. την κατάργηση της βάσης του «10»
Περίμενα πιο προωθημένα αιτήματα, όχι μονόπλευρα αγκυλωμένα σε διεκδικήσεις του προηγούμενου αιώνα. Θα περίμενα κάτι σαν: «κατάργηση των βαθμών, πέρασμα των μαθημάτων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (εθνικό απολυτήριο) .

Το ερώτημα είναι αμείλικτο: Τι μηνύματα «περνάμε» στα παιδιά με την ανοχή μας στο φαινόμενο των καταλήψεων; Απειθαρχία και ανευθυνότητα. Να πιστέψουν πως τους δίνονται εύκολα τα πάντα: δεν πληρώνουν τις ζημιές, δεν γράφονται οι απουσίες. Το θεωρούν δικαίωμά τους και μαγκιά.

Είναι λάθος να μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι η λύση των προβλημάτων τους περνά από την κατάλυση της νομιμότητας, με τον ελληνικό λαό να πληρώνει το κόστος των υλικών καταστροφών. Όταν μάθουν στην τρυφερή ηλικία ότι μπορούν να αυθαιρετούν ανέξοδα, πώς θα γίνουν υπεύθυνοι πολίτες;

Αυτό αποτελεί κατάντια του κράτους: οι μαθητές βάζουν αλυσίδες στα σχολεία, ενώ η «υπεύθυνη» κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα για να αποφύγει το πολιτικό κόστος
Όταν η πολιτική ηγεσία δεν έχει την τόλμη να πει στα παιδιά ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο και αντιδημοκρατικό, πώς περιμένουμε από αυτά να αναπτύξουν δημοκρατική παιδεία;

Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία οφείλει να δηλώσει ξεκάθαρα ότι η κατάληψη είναι μία παράνομη, αντιδημοκρατική πράξη που υποβαθμίζει το δημόσιο σχολείο. Ότι αυτό το φαινόμενο δεν συμβαίνει σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου. Να έρθει σε επικοινωνία με τους μαθητές, να τους ακούσει αλλά και να τους εξηγήσει.