Η ενεργός συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή των τοπικών κοινωνιών αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τη δημιουργία μιας πιο ανθρώπινης κοινωνίας διασφαλίζοντας βιώσιμες λύσεις σε ζητήματα κοινωνικά, περιβαλλοντικά, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θεμελιωδών ελευθεριών και ίσων ευκαιριών.

…Οι εκλεγμένες σήμερα γυναίκες στη Σύγχρονη Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελούν μια ισχυρή πλειοψηφία κατέχοντας υψηλά αξιώματα και συμβάλλοντας με την πολιτική τους ευαισθησία στην ενίσχυση του ρόλου της γυναίκας τόσο σε τοπικό επίπεδο, όσο και στον ευρύτερο κοινωνικό τομέα. Παράλληλα είναι γυναίκες που ανταποκρίνονται ταυτόχρονα στο ρόλο της μητέρας, της εργαζόμενης, συνδυάζοντας τους με απόλυτη επιτυχία. Ο ρόλος των γυναικών στο θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι να θέσουμε πιο ψηλά τον πήχη και να απαιτήσουμε την εφαρμογή των πολιτικών που αφορούν σε καλύτερες κοινωνικές υποδομές, καλύτερη πρόνοια για την τρίτη ηλικία, νέους πρότυπους βρεφονηπιακούς σταθμούς, δημιουργική απασχόληση παιδιών, καινούρια σχολεία, βιώσιμη ανάπτυξη. Να θέσουμε όρους απαραίτητους για την ενεργό συμμετοχή των γυναικών στην κοινωνική οικονομική και πολιτική ζωή, σήμερα που η χώρα το έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη…».

Ποιος είναι πραγµατικά κατάλληλος για µια θέση ,για την ψήφο µας στην τοπική αυτοδιοίκηση; Θα αναφέρω τυχαία ένα γυναικείο πρόσωπο που κατέχει μια θέση στην τοπική αυτοδιοίκηση, ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα μας, στον δικό μας Δήμο ή σ΄αυτόν που οραματιζόμαστε.

Η Μαρία Χ., µια ήσυχη σαραντάχρονη µητέρα τριών παιδιών και ταµίας σε σούπερ µάρκετ, αντιδήµαρχος σε έναν δήµο της χώρας μας, ήταν στις πεντέµισι το πρωί στους δρόµους, µαζί µε το δηµοτικό συνεργείο που έπλενε και απολύµαινε τους κάδους των σκουπιδιών. Τους έπαιρνε µε δικά της λεφτά καφέδες από µια καντίνα και επέβλεπε από κοντά τη δουλειά. Λίγες ώρες µετά γυρνούσε µε το σαράβαλό της όλη την περιοχή για να βεβαιωθεί ότι ο µπογιατζής άσπρισε όλα τα πεζοδρόµια θυµωµένη, γιατί τον κυνήγαγε και αυτός άφηνε µερεµέτια.

Την Κυριακή και τις αργίες, που δεν δούλευε ο καθαριστής του δήµου άλλαζε µαζί με τα παιδιά της τις γεµάτες σακούλες στα καλαθάκια των σκουπιδιών στα κεντρικά σηµεία της µικρής πόλης.

Παρακαλώντας ηλεκτρολόγους, κηπουρούς και υδραυλικούς, πρόσθεσε µερικές νότες καλαισθησίας στην περιοχή: κρεµαστά φαναράκια στα δροµάκια της αγοράς, προβολείς στη θάλασσα µπροστά στις καφετέριες, χρώµατα στα γκρι κάγκελα της παιδικής χαράς, λουλούδια στην παλιά πέτρινη βρύση της πλατείας.

Πηγαίνοντας κάθε µέρα µε τα πόδια από τη δουλειά στο σπίτι της, έκανε το δεκάλεπτο µια ώρα: όλο τη σταµάταγαν ένα σωρό κάτοικοι, για να της παραπονεθούν για το δικό τους πρόβληµα. Εκείνη άκουγε και εξηγούσε. Και διαρκώς στενοχωριόταν που τα πράγµατα δεν µπορούσαν να γίνουν καλύτερα ή γρηγορότερα.

Οι δήµοι µας χρειάζονται πολλές «Μαρίες». Όχι εφετζίδικα ονόµατα με πανάκριβα συνολάκια, µε χαµόγελα σταρ και αστραφτερές γραβάτες, αλλά ανώνυµους ανθρώπους µε µεράκι, που ζουν τον τόπο τους από κοντά, που περπατούν και συνομιλούν καθηµερινά στους δρόµους, τα πεζοδρόµια και τα πάρκα με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, αλλά και με τα νέα παιδιά. Που δεν διστάζουν να καταπιαστούν µε τα σκουπίδια και τα άλλα «πεζά» και «ποταπά» θέµατα, που οι δηµοτικοί άρχοντες έχουν «ξεχάσει» ότι είναι η βασική δουλειά τους.

Αναζητήστε τους...

Ξουλίδου Σταυρούλα

Καθηγήτρια Θεολόγος