Για να ακουστεί η αλήθεια….( γράμμα μιας μαθήτριας)

Πολλά ακούγονται και λέγονται τελευταία στα κανάλια και στα ραδιόφωνα για τον αγώνα που κάνουμε και τις κινητοποιήσεις μας. «Τα παιδιά δεν έχουν αιτήματα», «θέλουν να χάσουν μάθημα», «υποκινούνται», «καταστρέφουν τα σχολεία». Μας παρουσιάζουν στην καλύτερη περίπτωση ως «χαβαλέδες» ,στην χειρότερη ως εγκληματίες. Επειδή  όλα αυτά είναι μακριά μας, μακριά από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και νιώθουμε εγώ και πολλοί συμμαθητές μου, μακριά από αυτά που μας θυμώνουν και από αυτά που θέλουμε, αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα. Ίσως είναι ένας ακόμη τρόπος να ακουστεί η αλήθεια.

Ο αγώνας μας είναι δίκαιος.

Γιατί το σχολείο που έχουμε δε μας αρέσει.

Και πώς να μας αρέσει το σχολείο, όταν γυρνάμε σπίτι μας στις 10 και στις 11 το βράδυ μετά από 6 ώρες σχολείο, 3-4 ώρες φροντιστήριο και κάμποσες ώρες διάβασμα; Όταν ξέρουμε ότι και η επόμενη μέρα πάλι θα είναι ίδια και περιμένουμε το σαββατοκύριακο μήπως τυχόν περισσέψει καμιά ώρα για κανένα φίλο ή για να πάμε κανένα σινεμά; Όταν ακούμε τους γονείς μας να

λένε «πώς θα βγει ο μήνας που χρωστάμε και 400 ευρώ στο φροντιστήριο του παιδιού»; Όταν δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί πρέπει να αποστηθίζουμε ένα σωρό ανούσιες λεπτομέρειες, που πολλές φορές δεν είναι και αλήθεια

Γιατί το σχολείο που έχουμε είναι μόνο στο όνομα δημόσιο και δωρεάν. Κατά τα άλλα  το φροντιστήριο πάει σύννεφο, τις ξένες γλώσσες τις μαθαίνουμε έξω από το σχολείο. Για να μην πω  τι πρέπει να πληρώσει , αν θέλει κανείς να μάθει για παράδειγμα μουσική; Κι ενώ επιτρέπουν στους επιχειρηματίες να μπαίνουν στα σχολεία μας, κι ενώ τα έχουν κάνει παραρτήματα των ταξιδιωτικών πρακτορείων και αίθουσες αναμονής για το φροντιστήριο δεν επιτρέπουν σε μας τους μαθητές να κάνουμε μια γενική συνέλευση ή να στήσουμε μια σχολική γιορτή όπως εμείς τη θέλουμε.

Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Γιατί ξέρουμε πως όταν αυτοί που κυβερνάνε σχεδιάζουν νέα μέτρα, συνήθως δεν είναι για το καλό μας.   Και ας μην παραξενεύονται οι κύριοι της κυβέρνησης, πού ξέρουμε για όσα έρχονται. Συζητάμε μεταξύ μας, με τους καθηγητές  μας, με τους γονείς μας. Διαβάζουμε και ενημερωνόμαστε. Άλλωστε για τη δική μας ζωή πρόκειται.

Ξέρουμε πως ό,τι φέρουν  δεν θα είναι για καλό. Δεν τους έχουμε εμπιστοσύνη. Ναι, το λέω καθαρά.  Εγώ , όπως και πολλοί συμμαθητές μου  δεν τους πιστεύουμε. Άλλωστε  αυτοί οι ίδιοι είναι που έχουν κάνει το σχολείο μας έτσι.   Και ας  τους πιάνει ο πόνος για το αγαθό της παιδείας και για το δημόσιο σχολείο μόλις κάνουμε κατάληψη . Τώρα χάνονται μαθήματα; Και οι χιλιάδες ώρες που χάνονται γιατί δεν υπάρχουν καθηγητές; Και τα μαθήματα που γίνονται χωρίς βιβλία;

Φανταστείτε να περάσουν τα σχολεία και στους δήμους!! Οι Δήμοι που δεν μπορούν ούτε ένα πεζοδρόμιο να φτιάξουν, ούτε τα σκουπίδια να μαζέψουν  θα πρέπει να χρηματοδοτούν και τα σχολεία μας. Και θα αποφασίζουν  και τι θα μαθαίνουμε!!! Έλεος!!  Στην ουσία οι γονείς μας θα πληρώνουν  και οι δήμαρχοι με τους τοπικούς παράγοντες και επιχειρηματίες  «θα μας μαθαίνουν γράμματα».  Τα σχολεία μας δε θα είναι όλα ίδια, δε θα μαθαίνουμε όλοι οι μαθητές τα βασικά και αυτό είναι άδικο. Λίγα σχολεία θα μοιάζουν με κολέγια σαν αυτά που βλέπουμε σε κάτι αμερικάνικες σειρές, με τους κήπους τους, με τα εστιατόρια και τα εργαστήριά τους, με τις 2-3 ξένες γλώσσες τους, με τους υπολογιστές σε κάθε θρανίο. Και τα περισσότερα θα είναι με τους σοβάδες να πέφτουν στα κεφάλια μας, να περιμένουμε μέχρι το Δεκέμβρη για να έρθει φιλόλογος.

Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Κι αυτοί φέρνουν απέναντί μας έναν άδικο νόμο. Την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που έστειλε και τα προηγούμενα χρόνια συμμαθητές μας στα δικαστήρια, που έφερε τους εισαγγελείς στα κατειλημμένα σχολεία!

Αυτοί που μας μιλούν για δημοκρατία, δε σέβονται αυτά που δημοκρατικά αποφασίζουμε μέσα στις μαθητικές μας κοινότητες, στις γενικές μας συνελεύσεις. Μας λένε: «εδώ είναι σχολείο. Δεν ταιριάζουν οι αποχές από το μάθημα, οι πορείες, τα λουκέτα. Εδώ είναι σχολείο! Δεν μπορείτε να φτιάχνετε πανό στα διαλείμματα!». Κι από πότε όλα αυτά «δεν ταιριάζουν» στο σχολείο και ταιριάζουν οι εισαγγελείς, τα δικαστήρια και η αστυνομία; Οι απειλές, οι αποβολές και η τρομοκρατία; Ένα είναι σίγουρο! Ότι την επόμενη φορά που εγώ – και νομίζω κι άλλοι συμμαθητές μου- θα ακούσω στην Ιστορία, στην Έκφραση – Έκθεση και οπουδήποτε αλλού για την «ελευθερία του λόγου» ή για «Ευρώπη της δημοκρατίας» και άλλα τέτοια, εγώ δε θα κρατηθώ. Θα βγω και θα μιλήσω!

Θέλουν να μας σταματήσουν. Μας λένε υποκινούμενους.

Εγώ είμαι μικρή.  Και παρόλα αυτά έχω προλάβει πολλές φορές να ακούσω αυτή την ατάκα.   Πώς γίνεται όλοι οι αγώνες να υποκινούνται;  Δηλαδή δεν υπάρχουν προβλήματα; Δηλαδή δεν υπάρχει λόγος να αγωνιζόμαστε; Το έχουμε πει πολλές φορές οι μαθητές. Το λέω κι εγώ άλλη μια φορά. Οι υποκινητές είναι τα προβλήματα, είναι όσοι  με την πολιτική τους τα δημιουργούν.

Θέλουν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον μας.

Γιατί όμως να είναι εναντίον μας οι γονείς μας;

Θέλει κανείς να βλέπει τα παιδιά του κατάκοπα από τα 16;

Θέλει  καμιά οικογένεια να μην προλαβαίνει να βλέπει ο ένας τον άλλο  ούτε στο φαΐ; Να μην  συναντιόμαστε γιατί τρέχουμε οι μαθητές στο φροντιστήριο και το σχολείο και οι γονείς στη δουλειά;

Έχει ονειρευτεί κανένας γονιός  την ανεργία για τα παιδιά του;

Θέλει κανείς    να φεύγουν τα μισά λεφτά για τα φροντιστήρια;

Για αυτά παλεύουμε.

Και  εσείς, οι γονείς μας  έχετε έναν παραπάνω λόγο να είστε στο πλευρό μας. Γιατί σίγουρα θα θέλετε να μας δείτε να μεγαλώνουμε σωστά και να γινόμαστε αύριο υπεύθυνοι και ολοκληρωμένοι άνθρωποι.

Αν ανησυχείτε αν είμαστε ασφαλείς στο  κατειλημμένο σχολείο, αν θα γίνουν καταστροφές, σας λέμε. Ξέρουμε τι κάνουμε. Παίρνουμε μέτρα. Ελάτε κι εσείς μαζί μας.  Σταθείτε έξω από τα σχολεία μας συμπαραστάτες και όχι αντίπαλοι. Έτσι θα είμαστε πιο δυνατοί.  Παλέψτε, μαζί μας για το σχολείο που  χρειαζόμαστε.

Θέλουν να  μας φοβίσουν.

Δε θα τα καταφέρουν. Ο αγώνας μας έχει αντοχή και αυτό τους ενοχλεί. Δεν αρχίζει και τελειώνει με την κατάληψη. Δεν τελειώνει σε ένα μήνα.  Δε θα σταματήσουμε, όσο τα προβλήματα συνεχίζουν. Θα μας βλέπουν συχνά στους δρόμους   για δημόσια και δωρεάν παιδεία κόντρα στην παραπαιδεία, για αύξηση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Γιατί θέλουμε να μορφωνόμαστε όλοι, να μπορούμε αύριο όλοι να σταθούμε στα πόδια μας στον κόσμο, όποιο επάγγελμα κι αν επιλέξει ο καθένας μας. Γιατί θέλουμε ελεύθερο χρόνο. Γιατί θέλουμε σχολείο δημοκρατικό και δημιουργικό, με αθλητισμό και πολιτισμό.   Θα μας αντιμετωπίζουν καθημερινά όσο δεν καταργούν τον αντιδημοκρατικό νόμο που  βγάζει παράνομους τους αγώνες μας.

Και αν νομίζετε πως έτσι σκέφτομαι μόνο εγώ, συζητείστε με τα παιδιά σας, με τους γνωστούς σας.