Όσο σκέφτομαι την σχολική χρονιά που, αισίως, φτάνει στο τέλος, χαίρομαι που δεν θα ξαναχρειαστεί να τη ζήσω και άλλη φορά, που δεν θα καθίσω και του χρόνου στα ίδια θρανία ενός σχολείου που υπολειτουργεί. Ενός σχολείου, που υφίσταται πλέον μόνο στα λόγια και στους τύπους και δεν προσφέρει σ’ αυτά τα παιδιά, σε εμάς τους νέους ανθρώπους τίποτα απολύτως. Φωνάζουν οι πολιτικοί και οι ανώτεροι του εκπαιδευτικού συστήματος πως τα φροντιστήρια είναι παραπαιδεία. Πολύ θα ήθελα να ρωτήσω έναν από δαύτους αν ξέρει τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο σχολείο, του σήμερα.

Καθηγητές που δεν ξέρουν το βασικό τυπολόγιο του μαθήματος που διδάσκουν, καθηγητές γερασμένοι που δεν έχουν όρεξη για μάθημα, τέλος καθηγητές που ζητάνε τις μεταφράσεις που δίνουν τα φροντιστήρια στους μαθητές, για να τις φωτοτυπήσουν και να τους μοιράσουν στους υπόλοιπους μαθητές! Και θα με καλέσεις εμένα αύριο, κύριε υπουργέ των Οικονομικών, να σου πληρώσω φόρους για να πληρώσεις τέτοιους ανθρώπους; Ε όχι, δεν θα σου τους πληρώσω και πες με και φοροδιαφυγά. Και επιτέλους με πια κριτήρια διαλέγει το δημόσιο να επανδρώσει τα σχολειά; Που είναι η αξιοκρατία μας; Μήπως πέθανε κι αυτή μαζί με την αξιοπρέπειά μας; Και ρωτάω: Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι, καθηγητές με όλη τη σημασία της λέξεως, οι οποίοι τρέχουν από φροντιστήριο σε ιδιαίτερα για να βγάλουν το ψωμί τους και εσύ(δημόσιο) επιλέγεις μόνο κάποιους; Και αυτοί οι κάποιοι τι παραπάνω είχαν από τους προηγούμενους; Να σου πω εγώ, είχαν δόντι. Μια ζωή στην Ελλάδα «βολευόμαστε» με τους γνωστούς. Γνώσεις, ικανότητες, εμπειρία; Αυτά δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει να «λαδώσεις» και να μπει το παιδί σου στο δημόσιο. Αυτή είναι η νοοτροπία του Έλληνα, γι αυτό δεν θα συμβαδίσουμε ποτέ με την εποχή μας. Πάντα θα τρέχουμε να προλάβουμε τους Ευρωπαίους και μην γελιόμαστε, δεν θα τους φτάσουμε ποτέ.

Αφού μας έχουν καταλάβει και οι ξένοι και μας φωνάζουν Νεοέλληνες. Υπερτιμούν τους προγόνους μας και μας, μας υποτιμούν. Μας χλευάζουν. Και έχουν δίκιο. Ναι, το παραδέχομαι. Μπορεί να ανήκω στη γενιά του ’90, ο χαρακτηρισμός να προσδίδεται και σ’ εμένα, αλλά το σωστό να λέγεται. Στα καλύτερα σχολεία του εξωτερικού, ως γνωστόν, διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά, στο ελληνικό σχολείο όμως ο μαθητής αναρωτιέται σε τι θα του χρειαστούν. «Θα πάω τώρα εγώ στην καφετερία και θα μιλήσω στα Αρχαία με τον μπάρμαν», λέει. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά αυτές τις απόψεις έχει σήμερα η νεολαία. Λες και η ζωή του ανθρώπου είναι μόνο οι ώρες που περνάει ασκόπως σε μια καφετερία ή σε ένα μπαρ, χωρίς να μιλάει, χωρίς να χορεύει, μόνο πίνει. Αυτοί είμαστε το μέλλον της Ελλάδας βασίζεται σε τέτοιους (νοήμονες) ανθρώπους! Γελάστε κόσμε, γελάστε, γιατί δεν μας βλέπω καλά!

Από την άλλη πλευρά όμως, ίσως και αυτός ο μαθητής να έχει εν μέρει δίκιο. Γιατί πότε και ποιος του έδειξε το στενό και καλά κρυμμένο μονοπάτι που οδηγεί στην καλλιέργεια του πνεύματος και στη διαμόρφωση μίας προσωπικότητας απαλλαγμένης από κάθε τι πεζό και νόθο; Ποτέ και κανένας, αυτή είναι η απάντηση. Πότε δόθηκε σ’ αυτό το μάθημα( Αρχαία Ελληνικά)ο απαιτούμενος σεβασμός; Αλλά τι ψάχνουμε τώρα; Πάμε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα; Πότε δόθηκε ο απαιτούμενος σεβασμός και στα υπόλοιπα μαθήματα; το μόνο που ενδιαφέρει τα παιδιά είναι η εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. το σχολείο αποτελεί πλέον πεδίο μάχης, ανάμεσα σε άτομα-υλιστές που παλεύουν κυριολεκτικά και σκοτώνονται μεταξύ τους για να ρουφήξουν διακόσες αράδες «γνώσεις» (ο Θεός να τις κάνει) και να υπερτερήσουν κατά πενήντα και εκατό μόρια. Έτσι βλέπει ο νέος το σχολείο, παντελώς βαθμοθηρικά, στυγνά, χωρίς περιεχόμενο.

Αναρωτιέμαι, αυτό ήταν το σχολείο που οραματίστηκε ο Καποδίστριας όταν ξεκίνησε τον αγώνα για την εκπαίδευση των Ελλήνων σε ένα κράτος που μόλις είχε λυτρωθεί από μακροχρόνιες δυσχέρειες; Και όμως, εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν πιο άξιοι και πιο ικανοί και ας είχαν το ένα τέταρτο από τα εφόδια που έχουμε εμείς σήμερα. Εκείνοι οι άνθρωποι, πάλευαν με την καθημερινότητα, με τον καιρό,… με τον ίδιο τον Θεό (που λέει ο λόγος). Εντούτοις, χάρη σ’ αυτούς προχωρήσαμε, δημιουργήσαμε και τώρα …καταστρέφουμε. Με λύπη, πρέπει να παραδεχθώ πως οι νέοι άνθρωποι έχουν χαθεί μέσα σε έναν κυκεώνα προβλημάτων, άγχους και απάθειας για το οτιδήποτε. το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η βολή μας, το ατομικό συμφέρον, ποιον νοιάζεται τώρα για το συλλογικό;

Πόλεμοι, πείνα, αρρώστιες κατακλύζουν ακόμα χώρες του κόσμου μας, αλλά πόσοι ενδιαφέρονται; Λίγοι ή μάλλον ελάχιστοι. Αυτός είναι ο κόσμος μας και σ’ αυτόν τον κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά σας και τα παιδιά μας. Σε έναν κόσμο γεμάτο προβλήματα, αδιαφορία για τον συνάνθρωπο. Σε έναν κόσμο απάνθρωπο. Μπράβο σας και μπράβο μας! Καλά τα καταφέραμε!

Πολύ θα ήθελα να τοποθετήσω μία κρυφή κάμερα για μία εβδομάδα μέσα στο τμήμα μου, για να δείτε τα χάλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος.